Although 'Google Translate' can be a source of hilarity, it's not a source of indisputable correctness. So, to the people who use it to to read my blog -and statistics say there are at least a few, or maybe just one very enthusiastic person- note that some of the translations might be wrong. If there are some doubts about the content of my blog, please just ask me about it and I'll be glad to clarify!
Needless to say, of course, that I'm glad to see people are actually interested in the things I write :-)
donderdag 6 januari 2011
woensdag 5 januari 2011
Daar gaan ze dan weer.
Een mens zou niet geloven dat dat acht dagen waren.
Helaas moest mijn vader er daarvan nog een groot deel in bed doorbrengen ook. De Poolse bacillen waren hem niet genadig. En zijn vrouwelijk gezelschap ook niet, eigenlijk. Wat een mens al niet moet doen om een beetje erkenning te krijgen voor het ziek zijn.
Maar het was fijn hen te zien, en de gedachte dat ik iedereen snel terug zie maakt het afscheid wat draaglijker.
Februari zal het einde van mijn Poolse avontuur zijn. Verdere introspectie moet uitwijzen hoe ik mij daarbij voel.
Langs de ene kant is Gent (en daarmee bedoel ik met alles en iedereen er bij) mijn thuis. Langs de andere kant is het dan weer allemaal 'gewoon'.
Nog snel enkele observaties uit het Poolse culinaire circuit:
- Het is niet zo ongewoon als er plots een man met hoed, zonnebril en asymmetrisch gelakte nagels het restaurant komt binnen gewandeld. De uitbater lacht er wat mee, ook als de man niets wil bestellen en eigenlijk alleen maar wat wil dansen tussen de tafels.
- Het veelvuldig op restaurant gaan heeft blijkbaar een negatief effect op het geheugen, want de rest van mijn observaties ontgaan mij even. Nog even geduld.
Een mens zou niet geloven dat dat acht dagen waren.
Helaas moest mijn vader er daarvan nog een groot deel in bed doorbrengen ook. De Poolse bacillen waren hem niet genadig. En zijn vrouwelijk gezelschap ook niet, eigenlijk. Wat een mens al niet moet doen om een beetje erkenning te krijgen voor het ziek zijn.
Maar het was fijn hen te zien, en de gedachte dat ik iedereen snel terug zie maakt het afscheid wat draaglijker.
Februari zal het einde van mijn Poolse avontuur zijn. Verdere introspectie moet uitwijzen hoe ik mij daarbij voel.
Langs de ene kant is Gent (en daarmee bedoel ik met alles en iedereen er bij) mijn thuis. Langs de andere kant is het dan weer allemaal 'gewoon'.
Nog snel enkele observaties uit het Poolse culinaire circuit:
- Het is niet zo ongewoon als er plots een man met hoed, zonnebril en asymmetrisch gelakte nagels het restaurant komt binnen gewandeld. De uitbater lacht er wat mee, ook als de man niets wil bestellen en eigenlijk alleen maar wat wil dansen tussen de tafels.
- Het veelvuldig op restaurant gaan heeft blijkbaar een negatief effect op het geheugen, want de rest van mijn observaties ontgaan mij even. Nog even geduld.
zondag 2 januari 2011
donderdag 30 december 2010
Iets om de mensen bezig te houden
Ja, het is hier een beetje stil. Jullie zitten te wachten op mijn commentaar op de wereld, ik weet het gewoon. Maar ik heb nu bezoek.
Alvast wat foto's zodat jullie niet helemaal naar beneden moeten scrollen. Scrollen is lastig.
Het zou ook niet netjes zijn jullie geen gelukkig nieuwjaar te wensen.
Dus hier komt het dan:
Gelukkig nieuwjaar.
Alvast wat foto's zodat jullie niet helemaal naar beneden moeten scrollen. Scrollen is lastig.
Het zou ook niet netjes zijn jullie geen gelukkig nieuwjaar te wensen.
Dus hier komt het dan:
Gelukkig nieuwjaar.
donderdag 23 december 2010
Bronnen van verbazing
Deze week was ik op weg naar de studentenclub Xkwadrat toen plots een groepje everzwijnen mijn pad kruiste. Ik bleef even staan om de mate van levensbedreiging in te schatten. Het viel wel mee, naar mijn inschatting. Ik had al eerder filmpjes van hen op facebook zien verschijnen omdat die beesten werkelijk tussen de studentenhomes leven.
U moet nu niet gaan denken dat dit weer een bewijs is voor enige vorm van Poolse achtergesteldheid. De everzwijnen zijn voor iedereen hier een even grote bron van verbazing.
Gelukkig weet ik de studentenclub te bereiken zonder nog veel ander wild tegen het lijf te lopen. Daar heeft Maybe Theatre Company de avond goed gevuld. Zoals u misschien al begon te vermoeden is MTC een soort theatercollectief dat Engelstalige stukken brengt. Ze doen eigenlijk een beetje van alles, zoals zich verkleden in rendieren en kerstliedjes zingen.
Een mens gaat niet op Erasmus om te vast te stellen dat de wereld toch maar klein is. En toch, toen we later de bus terug naar huis namen kwam ik tot die conclusie.
Ik hoorde wat mensen over filosofie praten. Na wat pintjes ben ik altijd uitzonderlijk geïnteresseerd in mijn medemens, dus ik vroeg wie er filosofie studeerde. Twee van de jongens studeerden filosofie, maar eentje was slechts hier om zijn familie te bezoeken voor de feestdagen. Hij was namelijk op Erasmus.
Nog geen verbazing, tot nu toe. Als ik mijzelf een objectief waarnemer zou wanen was iedereen hier een Erasmusstudent.
Maar deze filosoof was naar Gent getrokken. We wisten niet goed wat we er van moesten denken. Hij woont zelfs in Ledeberg, stel je voor.
Om de overschatte grootte van de wereld te vieren trokken we dan maar naar een club in de buurt.
Op het eerste zicht leek het een gewone club, tot de striptease act begon.
Daar stond ik toch ook even van te kijken.
We zouden maar even blijven, maar het was dan plots toch al sluitingstijd. Zo gaat dat met filosofen, altijd de tijd relativeren.
Na nog wat gevecht in de sneeuw was deze vreemde avond afgelopen.
Morgen vier ik Kerst bij Suzie en haar familie. Daar kijk ik ontzettend naar uit. Al hoop ik geen strippers, everzwijnen of filosofen tegen te komen.
U moet nu niet gaan denken dat dit weer een bewijs is voor enige vorm van Poolse achtergesteldheid. De everzwijnen zijn voor iedereen hier een even grote bron van verbazing.
Gelukkig weet ik de studentenclub te bereiken zonder nog veel ander wild tegen het lijf te lopen. Daar heeft Maybe Theatre Company de avond goed gevuld. Zoals u misschien al begon te vermoeden is MTC een soort theatercollectief dat Engelstalige stukken brengt. Ze doen eigenlijk een beetje van alles, zoals zich verkleden in rendieren en kerstliedjes zingen.
Een mens gaat niet op Erasmus om te vast te stellen dat de wereld toch maar klein is. En toch, toen we later de bus terug naar huis namen kwam ik tot die conclusie.
Ik hoorde wat mensen over filosofie praten. Na wat pintjes ben ik altijd uitzonderlijk geïnteresseerd in mijn medemens, dus ik vroeg wie er filosofie studeerde. Twee van de jongens studeerden filosofie, maar eentje was slechts hier om zijn familie te bezoeken voor de feestdagen. Hij was namelijk op Erasmus.
Nog geen verbazing, tot nu toe. Als ik mijzelf een objectief waarnemer zou wanen was iedereen hier een Erasmusstudent.
Maar deze filosoof was naar Gent getrokken. We wisten niet goed wat we er van moesten denken. Hij woont zelfs in Ledeberg, stel je voor.
Om de overschatte grootte van de wereld te vieren trokken we dan maar naar een club in de buurt.
Op het eerste zicht leek het een gewone club, tot de striptease act begon.
Daar stond ik toch ook even van te kijken.
We zouden maar even blijven, maar het was dan plots toch al sluitingstijd. Zo gaat dat met filosofen, altijd de tijd relativeren.
Na nog wat gevecht in de sneeuw was deze vreemde avond afgelopen.
Morgen vier ik Kerst bij Suzie en haar familie. Daar kijk ik ontzettend naar uit. Al hoop ik geen strippers, everzwijnen of filosofen tegen te komen.
Abonneren op:
Posts (Atom)