Voor alle volgelingen die denken dat het lezen van mijn blog een onschuldig tijdverdrijf is, de volgende zoektermen brengen je ook op dit aangename kruispunt in cyberspace:
" plassende vrouw "
" vrouw met 2 vagina's "
" wikipedis doodknuppelen van dieren " (2 keer in de afgelopen 24u)
" blote poesjes "
" belg beft poolse vrouw " (al 3 keer deze maand!)
Volgende keer meer boeiende antropologische observaties. Peace out.
Posts tonen met het label Boeiend cyberverkeer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Boeiend cyberverkeer. Alle posts tonen
dinsdag 16 augustus 2011
zaterdag 15 januari 2011
'too far'
Vandaag ben ik mijn lief weer kwijt geraakt. Voor jullie was hij nog maar enkele blogberichten weg, maar voor mij was het al weer even geleden dat ik hem gezien had.
Veertig dagen om precies te zijn.
Toegegeven, dat is overleefbaar.
De volgende keer treffen we elkaar in België. Als er tegen dan nog een België is.
Ik denk aan honderden onbenutte kansen en onbeleefde avonturen in Polen. Ik zou me hier niet lopen vervelen, als ik zou blijven. Maar het is ook nodig te vermelden dat ik mij thuis waarschijnlijk ook niet zal vervelen.
Mijn aandacht werd even afgeleid door een kunstzinnig relletje in Duitsland dat ook 'te ver' ging. In de Academie voor Schone Kunsten in Dresden staat een kunstwerk van Marcel Walldorf.
Ik quote enkele reacties:
Hagen Hisgen (Police union spokesman): "There is freedom of art - but this time it has gone too far."
Markus Ulbig (local interior minister): "It is offensive towards policewomen and in my opinion is against human dignity."
Qué? Het afbeelden van een plassende vrouw is een inbreuk op de menselijke waardigheid? Ik kan er met mijn hoofd niet bij. Ik stel mij zelf ook wel eens vragen bij 'provocerende kunst', vooral dan wanneer het meer provocerend dan kunst is. Maar ligt hier de grens al?
In Italië doen ze iets gelijkaardig vandaag. Daar heeft Oliviero Toscani een kalender uitgebracht met afbeeldingen van vagina's. Ik moet toegeven,het feit dat het om een reclame voor leder gaat maakt de situatie wat gevoeliger. Ik ben geen fan van reclame, ik ben geen fan van leder, maar de reacties zijn mijn inziens toch een beetje naast de kwestie:
Mara Carfagna (Equal opportunities minister): "We are outraged at this umpteenth example of women's bodies being used for publicity.Is Toscani suggesting the essence of women lies in their genitals?"
U moet weten, Oliviero Toscani is ook de fotograaf die Isabelle Caro, het recent aan anorexia overleden model, naakt portretteerde om de magerzucht van de modewereld aan te klagen.
De vrouwelijke genitaliën die op de kalender te zien zijn zijn ook geen 'pornopoesjes' maar gewone vagina's zoals men soms zou vergeten hoe ze er uit zien.
Er valt veel te zeggen over het afbeelden van vrouwen in de reclamewereld, maar we moeten ook niet preuts gaan worden. Oké, misschien is dit geen 'billboard' materiaal, maar "de opdrachtgevers met klem opgeroepen de kalender terug te trekken" gaat dan ook weer een stapje te ver.
Is alles wat naakte vrouwen afbeeldt tegenwoordig discriminerend?
Andere werken van Toscani doen ook vermoeden dat hij niet de man is die de essentie van de vrouw bij hun genitaliën zoekt.
Niet meer dan eens gebruikt hij zijn foto's als middel om wantoestanden in de wereld aan te klagen:
Ik zat vandaag nog wat aan mijn paper voor gender studies te schrijven, dus mijn onrechtvaardigheids-radar is al de hele dag geactiveerd, en toch voel ik me ongemakkelijker bij dit soort poesjes-kalenders:
Bedankt voor uw aandacht!
Veertig dagen om precies te zijn.
Toegegeven, dat is overleefbaar.
De volgende keer treffen we elkaar in België. Als er tegen dan nog een België is.
Ik denk aan honderden onbenutte kansen en onbeleefde avonturen in Polen. Ik zou me hier niet lopen vervelen, als ik zou blijven. Maar het is ook nodig te vermelden dat ik mij thuis waarschijnlijk ook niet zal vervelen.
Mijn aandacht werd even afgeleid door een kunstzinnig relletje in Duitsland dat ook 'te ver' ging. In de Academie voor Schone Kunsten in Dresden staat een kunstwerk van Marcel Walldorf.
Ik quote enkele reacties:
Hagen Hisgen (Police union spokesman): "There is freedom of art - but this time it has gone too far."
Markus Ulbig (local interior minister): "It is offensive towards policewomen and in my opinion is against human dignity."
Qué? Het afbeelden van een plassende vrouw is een inbreuk op de menselijke waardigheid? Ik kan er met mijn hoofd niet bij. Ik stel mij zelf ook wel eens vragen bij 'provocerende kunst', vooral dan wanneer het meer provocerend dan kunst is. Maar ligt hier de grens al?
In Italië doen ze iets gelijkaardig vandaag. Daar heeft Oliviero Toscani een kalender uitgebracht met afbeeldingen van vagina's. Ik moet toegeven,het feit dat het om een reclame voor leder gaat maakt de situatie wat gevoeliger. Ik ben geen fan van reclame, ik ben geen fan van leder, maar de reacties zijn mijn inziens toch een beetje naast de kwestie:
Mara Carfagna (Equal opportunities minister): "We are outraged at this umpteenth example of women's bodies being used for publicity.Is Toscani suggesting the essence of women lies in their genitals?"
U moet weten, Oliviero Toscani is ook de fotograaf die Isabelle Caro, het recent aan anorexia overleden model, naakt portretteerde om de magerzucht van de modewereld aan te klagen.
De vrouwelijke genitaliën die op de kalender te zien zijn zijn ook geen 'pornopoesjes' maar gewone vagina's zoals men soms zou vergeten hoe ze er uit zien.
Er valt veel te zeggen over het afbeelden van vrouwen in de reclamewereld, maar we moeten ook niet preuts gaan worden. Oké, misschien is dit geen 'billboard' materiaal, maar "de opdrachtgevers met klem opgeroepen de kalender terug te trekken" gaat dan ook weer een stapje te ver.
Is alles wat naakte vrouwen afbeeldt tegenwoordig discriminerend?
Andere werken van Toscani doen ook vermoeden dat hij niet de man is die de essentie van de vrouw bij hun genitaliën zoekt.
Niet meer dan eens gebruikt hij zijn foto's als middel om wantoestanden in de wereld aan te klagen:
Ik zat vandaag nog wat aan mijn paper voor gender studies te schrijven, dus mijn onrechtvaardigheids-radar is al de hele dag geactiveerd, en toch voel ik me ongemakkelijker bij dit soort poesjes-kalenders:
Bedankt voor uw aandacht!
zondag 19 december 2010
1010 pageviews
Ter ere van de 1010 pageviews sinds de geboorte van mijn eerste digitale braaksels, enkele bedenkingen.
Het is een vreemde wereld, de wereld van de bloggers.
Sinds kort maak ik er deel van uit.
Soms laat ik mij dan ook eens verleiden tot het lezen van willekeurige blogs.
Dan dool ik door cyberspace en ik zie dat veel jonge koppels bloggen over hun baby.
Misschien is het het gebrek aan baby, of het gebrek aan inlevingsvermogen. Maar ik lees die blogs nooit. Willekeurige cyberbaby's boeien mij niet.
'Knutselwerkjes van vrouwen van een zekere leeftijd' is ook een geliefd onderwerp. Misschien is er zo iets als een mentale regressie rond de middelbare leeftijd, waarbij moeders hardnekkig beginnen knutselen en nog eens de onweerstaanbare drang voelen de wereld er van op de hoogte te brengen.
'Ik ben jong en niemand begrijpt mij' kom ik ook wel eens tegen. Soms is de blog al een tijdje onbewogen. Misschien hebben ze begrip gevonden.
'It's a world of accidents', zegt John Irving in 'last night in twisted river'.
Ik hou het dus maar best bij bloglezen met voorbedachte rade, want ookal ben ik jong en quasi onsterfelijk, een mens is rap tijd kwijt aan de genadeloosheid van het willekeurig bloglezen.
Het is een vreemde wereld, de wereld van de bloggers.
Sinds kort maak ik er deel van uit.
Soms laat ik mij dan ook eens verleiden tot het lezen van willekeurige blogs.
Dan dool ik door cyberspace en ik zie dat veel jonge koppels bloggen over hun baby.
Misschien is het het gebrek aan baby, of het gebrek aan inlevingsvermogen. Maar ik lees die blogs nooit. Willekeurige cyberbaby's boeien mij niet.
'Knutselwerkjes van vrouwen van een zekere leeftijd' is ook een geliefd onderwerp. Misschien is er zo iets als een mentale regressie rond de middelbare leeftijd, waarbij moeders hardnekkig beginnen knutselen en nog eens de onweerstaanbare drang voelen de wereld er van op de hoogte te brengen.
'Ik ben jong en niemand begrijpt mij' kom ik ook wel eens tegen. Soms is de blog al een tijdje onbewogen. Misschien hebben ze begrip gevonden.
'It's a world of accidents', zegt John Irving in 'last night in twisted river'.
Ik hou het dus maar best bij bloglezen met voorbedachte rade, want ookal ben ik jong en quasi onsterfelijk, een mens is rap tijd kwijt aan de genadeloosheid van het willekeurig bloglezen.
Abonneren op:
Posts (Atom)