Albert Felix Humbert Theodoor Christiaan Eugène Marie, zesde koning der Belgen.

De koning is moe, zo moe. Hij trekt de deur dicht achter zijn rug en zoekt zijn pantoffels op de grond. Het is hem vroeger nooit opgevallen dat massief goud zo zwaar was, maar sinds enkele maanden lijkt het gewicht van de kroon te zijn toegenomen.

Paola grinnikt als de kroon over zijn oren zakt. Zo lijkt het alsof hij flaporen heeft.
Laurent lacht ook, 'dat zijn oren op een dag zo zouden blijven staan'. Filip kan daar niet om lachen, Filip kan nergens om lachen.
Misschien is zijn hoofd gekrompen, vraagt de koning zich af. Zo gaat dat, met oude mensen. Oude mensen krimpen en ook koningen worden oud.

Paola brengt zijn pantoffels.
" Denk je dat mijn hoofd gekrompen is?" Vraagt de koning. Hij staat voor de spiegel en legt zijn bevende handen op zijn hoofd.
Paola lacht opnieuw.
"Albert Felix Humbert Theodoor Christiaan Eugène Marie, zesde koning der Belgen, je hoofd heeft de tijd nog niet gehad om te krimpen".
De koning knikt droef, staart even naar zijn koninklijke pantoffels en hangt de kroon dan maar aan de kapstok.

Zuur over Cultuur

Over smaken valt niet te twisten. Maar mensen doen het uiteraard toch.
Kristien Hemmerechts liet zich in januari al ontvallen dat er enkele dingen zijn waar ze niet mee kan lachen. Aan tafel in 'Reyers laat' liet Hemmerechts zich uit over bepaalde sketches van Gunter Lamoot die haar ronduit droevig zouden maken. Als voorbeeld werd een fragment aangehaald dat in 2005 - over haar laattijdige verontwaardiging wil ik het niet hebben, ik bezondig mij ook wel eens aan traagheid- als voorprogramma van Wim Helsen moest dienen. Toegegeven, ik zou het zelf niet aan mijn hypothetische kinderen willen moeten uitleggen, maar ook dat Geert Hoste de enige is waar ze nog een positief woord over kwijt kan wil ik niet aan diezelfde - maar nog steeds hypothetische- kinderen uitleggen.

Die droefheid, echter, dat is een groter probleem. In Humo kaart Hemmerechts nog andere ergernissen aan. Graffiti, onder meer, vindt ze absoluut niet mooi of interessant. Meer zelfs, het mist subtiliteit, is repetitief en vaak seksistisch. Zelfs nadat haar 81 jaar oude moeder, Liliane Verhaeghe een boek schreef over graffiti, vergelijkt ze het fenomeen nog liefst met 'een hond die zijn poot opheft en ergens tegenaan pist'.
Naast stand-up comedy en graffiti moeten ook lawaai, het integratiedebat, kookeilanden, roken, non-communicatie, paternalistische artsen, Siegfried Bracke en de bestsellercultuur er aan geloven.

Het is fijn, zo'n democratie, waar iedereen zijn gal mag spuwen. En ben ik niet ook zo'n bijwerking van het recht op vrije meningsuiting; zeuren over mensen die mijns inziens teveel zeuren?

Enkele suggesties voor gegronde droefheid:

- Honden die de economische gerechtigheid trachten te verstoren

- Vakantiebestemmingen zonder gras

- onbeantwoorde liefde

Nog meer dingen om niet mee te lachen omdat ze subtiliteit missen, repetitief of seksistisch zijn:

A song for the ladies from Jon Lajoie.

Graag gedaan, Kristien, graag gedaan.

De slimste mens ter wereld

Mijn zus.
Net als Bent van Looy drinkt ze twee pinten voor 'de slimste mens' begint.
Dan weet ze alle antwoorden voor de andere kandidaten nog maar beginnen nadenken.
Ze weet zelfs de antwoorden voor Erik van Looy de vraag kan formuleren.
Jaja, het is een heus familiegebeuren.
Bent van Looy heeft een snor, weet ze mij te vertellen.
Dat had hij niet moeten doen, de Siegfriedsnor ligt nog te vers in het geheugen.
En daarbij, Bent werd al eerder aangesproken op zijn Hitlerjugend-kapsel.
Gelukkig draagt hij dan soms een roze trui met Mickey Mouse.
Dat maakt veel goed in deze wereld.