Omdat het niet altijd zwart-wit moet zijn. En ook omdat ik dan zelf eens op mijn blog sta; nog wat sfeerbeeldjes.

Uitstapje naar Elbląg eind oktober, foto's van mijn kotgenote Anne

een kritische interpretatie van iets wat kunst moet voorstellen:
(Op deze foto: Naomi (ha!), Zuzanna, Tom, Marta)

En om toch ook eens gebruik te maken van de zelfontspanner op mijn camera: nog een groepsportret van het uitstapje in oktober. Nu bedenk ik zo dat ik mij wat vaker had moeten toeleggen op niet-zo-heel-spontane foto's omdat herinneringen ook al heel wat zijn.

Misschien (waarschijnlijk) niet de meest charmante foto ooit, maar een sfeerbeeld uit onze keuken mocht hier niet ontbreken. Achter de rode deur is mijn slaapkamertje (maar hier verwijzen we er naar als 'the cupboard'). Naast koken houden we ons in de keuken voornamelijk bezig met zeuren, roddelen, thee of bier drinken, lachen en in elkaars weg lopen.

Nog een uitstapje: Hel (de naam doet niet onmiddellijk denken aan een zonnig strand, ik weet het.)

Feestje(s) in 'the open house':

In het lokale nachtleven met enkele mensen uit de Poolse les:

Zo, nu weten jullie weer hoe ik er uit zie.
Aan alle betrokkenen die hier onvrijwillig in cyberspace worden gekatapulteerd: sorry.

Streetwise pigeon

Street-wise pigeon we see you
Camp on the sidewalk if we don't
Hear you anymore

Where did you loose your voice
And how did you loose the trees
Did they make your tangled feathers glow
Did they let your tattered chest flow

From the blatant backs of buildings
Where stagnate airs heat in the sun
From the blatant backs of buildings
Where stagnate airs heat in the sun

So we put our curtains up and ignore the sounds that break walls down
So we put our curtains up and ignore the sounds that break walls down
Break walls down

Do your potted plants really keep you company
Do your potted plants really keep you company

Song by Alela Diane:

In de Colombiaanse stad Bucaramanga is een duif onderschept die cocaïne en basuco - de Colombiaanse variant van crack - vervoerde. Dat meldt het radiostation Caracol op gezag van de politie.

De politie kreeg een tip en vond de duif op een van de muren die de gevangenis omringen. Het beest was te zwaar beladen om weg te kunnen vliegen. Op zijn rug zaten 40 gram cocaïne en 5 gram basuco.

De duif is overhandigd aan de milieupolitie. Wat er met de vogel gaat gebeuren, is niet bekend. (anp/eb)

de assertieve aanpak

Eindelijk nog eens wat goed nieuws uit het thuisfront. Een ethicus heeft nogmaals de wereld gered. Alle lof aan Basta om ons te verlossen van die misbaksels van belspelletjes.
Ik ben ook youtube een beetje dankbaar - maar dan ook weer veel minder, uiteraard- dat ik toch ook nog een beetje mee ben met wat er in België zoal valt en staat.

Nog enkele vervelende dingen waar we graag vanaf willen, nu we toch bezig zijn met het uitvoeren van regeringstaken:

- Electrabel
- Pieter de Crem
- plastieken zakjes
- de politieke impasse ( u weet wel welke ik bedoel)
- hongersnood
- bont
- oorlog
- katers (niet de mannelijke katten, dat zou nogal onhandig zijn voor de voortplanting van de katachtigen, medunkt, en het is ook niet echt een regeringstaak maar daar gaan we nu niet verder op in)

Och, ik kan nog wel even doorgaan. Die 50 000 facebookfans voor onze lokale 'prodigy' Gaëtan De Weert, de 15 000 fans van moraalfilosoof van dienst, Maxime De Winne en de 46 000 fans van Basta bewijzen dat er nog wel enthousiasme is voor de 'assertieve aanpak'. Al valt uit deze cijfers misschien te concluderen dat moraalfilosofen gedoemd zijn tot een kleinere fanbase, deze moraalfilosoof wordt er zelfs een beetje melig van en zegt: er is hoop.

wandelen op een zonnige maandagmiddag

'too far'

Vandaag ben ik mijn lief weer kwijt geraakt. Voor jullie was hij nog maar enkele blogberichten weg, maar voor mij was het al weer even geleden dat ik hem gezien had.
Veertig dagen om precies te zijn.
Toegegeven, dat is overleefbaar.
De volgende keer treffen we elkaar in België. Als er tegen dan nog een België is.
Ik denk aan honderden onbenutte kansen en onbeleefde avonturen in Polen. Ik zou me hier niet lopen vervelen, als ik zou blijven. Maar het is ook nodig te vermelden dat ik mij thuis waarschijnlijk ook niet zal vervelen.

Mijn aandacht werd even afgeleid door een kunstzinnig relletje in Duitsland dat ook 'te ver' ging. In de Academie voor Schone Kunsten in Dresden staat een kunstwerk van Marcel Walldorf.

Ik quote enkele reacties:

Hagen Hisgen (Police union spokesman): "There is freedom of art - but this time it has gone too far."

Markus Ulbig (local interior minister): "It is offensive towards policewomen and in my opinion is against human dignity."

Qué? Het afbeelden van een plassende vrouw is een inbreuk op de menselijke waardigheid? Ik kan er met mijn hoofd niet bij. Ik stel mij zelf ook wel eens vragen bij 'provocerende kunst', vooral dan wanneer het meer provocerend dan kunst is. Maar ligt hier de grens al?

In Italië doen ze iets gelijkaardig vandaag. Daar heeft Oliviero Toscani een kalender uitgebracht met afbeeldingen van vagina's. Ik moet toegeven,het feit dat het om een reclame voor leder gaat maakt de situatie wat gevoeliger. Ik ben geen fan van reclame, ik ben geen fan van leder, maar de reacties zijn mijn inziens toch een beetje naast de kwestie:

Mara Carfagna (Equal opportunities minister): "We are outraged at this umpteenth example of women's bodies being used for publicity.Is Toscani suggesting the essence of women lies in their genitals?"


U moet weten, Oliviero Toscani is ook de fotograaf die Isabelle Caro, het recent aan anorexia overleden model, naakt portretteerde om de magerzucht van de modewereld aan te klagen.
De vrouwelijke genitaliën die op de kalender te zien zijn zijn ook geen 'pornopoesjes' maar gewone vagina's zoals men soms zou vergeten hoe ze er uit zien.

Er valt veel te zeggen over het afbeelden van vrouwen in de reclamewereld, maar we moeten ook niet preuts gaan worden. Oké, misschien is dit geen 'billboard' materiaal, maar "de opdrachtgevers met klem opgeroepen de kalender terug te trekken" gaat dan ook weer een stapje te ver.

Is alles wat naakte vrouwen afbeeldt tegenwoordig discriminerend?
Andere werken van Toscani doen ook vermoeden dat hij niet de man is die de essentie van de vrouw bij hun genitaliën zoekt.

Niet meer dan eens gebruikt hij zijn foto's als middel om wantoestanden in de wereld aan te klagen:

Ik zat vandaag nog wat aan mijn paper voor gender studies te schrijven, dus mijn onrechtvaardigheids-radar is al de hele dag geactiveerd, en toch voel ik me ongemakkelijker bij dit soort poesjes-kalenders:

Bedankt voor uw aandacht!

Het is hier stil. Ik ben druk in de weer met papers en examens. En vandaag ook een beetje met een kater. Maar ik denk iedere dag aan mijn favoriete plekje in cyberspace (en het is niet facebook!) en heb besloten dat ik in België gewoon doorga met bloggen!
Maar nu dus even rust.

Mist